مقاله شعر

شعر یکی از شاخه های ادبیات است . مادرشعر باخیال سروکارداریم وخیال ازمنطق عادی گفتار واندیشه ی محض منطقی سرچشمه نگرفته است . دکتر شفیعی کدکنی می نویسد : دیدویژه ی شاعر درلحظه ی بیداری دربرابر نوعی ارتباط میان طبیعت وانسان مارابه جهانی دیگر می کشاند . جهانی که تازگی دارد وبااین که اجزای آن عادی ، ساده ودردسترس همه کس هست نوع ترکیب آن یعنی طرز پیوند برقرارکردن شاعر میان انسان وطبیعت چیزی است تازه وپرداخته ی تخیل اوتصرف ذهن شاعر درمفاهیم عادی وارتباطات زندگی انسان با طبیعت ، طبیعت باطبیعت ، حاصل نوعی بیداری اوست دربرابر درک این ارتباطات هر گوشه ای از زندگی انسان با گوشه ای از طبیعت هزار پیوند دارد که از این همه پیوندهای گوناگون ذهن شاعر گاه یکی رااحساس می کند ودربرابر آن بیدارمی شود وحاصل بیداری این خود را به مانشان می دهد . تحولات سریع وهمه جانبه ی عصر ماودگرگونی ارزش ها ومعیارهای متعارف ایجاب می کرد که شاعر زمانه ی مادرکالبدی جدید فرورود ، موقعیت خود رادرک کند وبادید انسان امروز به جهان بنگرد و بازبان اوسخن بگوید . شعر نوازنظر قالب ومحتوا وهم ازلحاظ بافت زبان ونحوه ی بیان وهم به سبب « دید » و« ساختمان » خاص خود باشعر کهن تفاوت هایی دارد واین طبیعی است .